เพลง: เส้นสีเทา (Acoustic Rock Version)

Rock - Smooth Version)
สไตล์: กีตาร์โปร่งเดินคอร์ดแน่นๆ เน้นอารมณ์ดราม่า
[Intro]
(เกากีตาร์โปร่งเสียงใสแต่หม่น ลากเสียงเบสลึกๆ)
(โฮ... บนทางที่มันสีเทา... ฮือ...)
[Verse 1]
เกิดบนทางปืน... ในคืนที่ฟ้ามันครางระงม
ความหลังขื่นขม... ทิ้งรอยระทมฝังในหัวใจ
ภาพพ่อและแม่... ที่ต้องสูญเสียสลายกลายไป
ขอบคุณ "แบแม" ที่ยื่นมือให้... ดึงฉันข้ามสายนรกออกมา
เลี้ยงดูเหมือนลูก... ให้กระดูกมันแกร่งเกินใคร
สอนให้ยิงให้ทน... แต่ไม่เคยสอนให้โกงใครกิน
จนใส่เครื่องแบบ... แบกศักดิ์ศรีที่มันพังภินท์
ในอกยังมีแต่มลทิน... ที่มันเกาะกินจนเริ่มมืดดำ
[Pre-Chorus]
เศษเงินใต้โต๊ะ... กับคดีที่เลอะและเลือนหายไป
สบตาคนใกล้... แล้วเหนี่ยวไกใส่แบบไม่กะพริบตา
เพื่อนพ้องล้อมรอบ... แต่หัวใจมันมอดระทมเอกา...
[Chorus]
เส้นทางสีเทา... ฉันเดินมาไกลจนไร้ทางกลับ
ยิ่งเดินยิ่งลับ... จมดิ่งลงตับในคืนไร้ดาว
โจ๊ก แบแม พี่จอน ไอ้แหนบ... พี่น้องที่แตกในเงา
โลกที่มีแต่ความว่างเปล่า... มีแต่ความเศร้าและรอยน้ำตา
โอ้... เส้นสีเทา... มันกัดกินลมหายใจเข้าหา
ทุกคืนที่ยังลืมตา... เหมือนตายไปช้าๆ แล้วครึ่งคน...
[Verse 2]
สายตาแบแม... บอกว่าลูกเอ๋ยอย่าเดินให้สุด
แต่เมื่อฉันมันหยุด... ไม่ได้เพราะต้องปกป้องพวกพ้อง
ไอ้แหนบปากดี... คอยยุให้ฉันเดินตามคันลอง
ส่วนพี่จอนผู้ปอง... ร่างยักษ์ที่สมองมันพังยับเยิน
คืนไม้เบสบอล... ฟาดลงจนร่วงตกจากคันเหิน
ห้าปีที่เผชิญ... กับเสียงละเมอในความเงียบงัน
"หน่อง... เชื้อผี่นิ๊... หน่อง บาว..."
เสียงทุ้มที่ก้อง... ทำให้น้ำตาล้นนองออกมา... ไม่รู้ตัว
[Long Bridge / Solo]
(โซโล่กีตาร์โปร่งยาวๆ เน้นการลีดสายที่บาดลึก สลับกับการสับคอร์ดให้กระชากอารมณ์)
. . . . .
ยืนอยู่บนดาดฟ้า... มองลงไปเห็นฟ้าที่เคยสัญญาจะปกป้อง
แต่สิ่งที่ฉันเป็น... คือปีศาจที่คนเมินมองด้วยความหวั่นกลัว
พี่จอนยังยืนยิ้มข้างกาย... ทั้งที่มือสั่นไหวไปทั้งตัว...
(ร้องแผดเสียง) ฉันจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน... โฮ้!!!
[Chorus - Full Power]
เส้นทางสีเทา... ฉันเดินมาไกลจนไร้ทางกลับ
ยิ่งเดินยิ่งลับ... จมดิ่งลงตับในคืนไร้ดาว
โจ๊ก แบแม พี่จอน ไอ้แหนบ... พี่น้องที่แตกในเงา
ในเกมที่ไม่มีใครชนะ... มีแต่ผู้แพ้ที่ฝืนหายใจยาว
โอ้... เส้นสีเทา... ฉันกำลังจมลงในความหนาว
ขอให้มีสักวัน... ที่แสงพราว... จะฉุดฉันจากความมืดนี้ที...
[Outro]
เส้นสีเทา... มันช่างยาวไกลเหลือเกิน
"หน่อง... เชื้อผี่นิ๊... หน่อง บาว..."
ยังต้องเดินต่อ... ไม่รู้จะจบลงที่ตรงไหน...
(โอ้... เส้นสีเทา...)
(ค่อยๆ ผ่อนเสียงกีตาร์ลงจนเงียบกริบ)