Pancerz

[Zwrotka 1]
Mówią: „Dasz radę”, więc kiwam głową,
Choć w środku od dawna nie czuję już nic.
Na twarzy uśmiech, wyuczony od nowa,
A nocą się boję kolejnych dni.

W lustrze facet, którego znają wszyscy,
Silny, spokojny, zawsze gotów trwać.
Lecz gdy gasną światła, zostają tylko myśli,
Których nie umiem nikomu dać.

[Refren]
Bo męska depresja nie krzyczy, nie woła,
Nie wali pięścią w zamknięte drzwi.
Siedzi po cichu przy pustym stole,
I mówi: „Nie warto już dalej iść”.

A ja chcę żyć, choć czasem nie mam siły,
Chcę zdjąć ten pancerz, co wrósł mi w skórę.
Jeśli męskość to prawda, nie maski i miny,
To dziś pozwalam sobie być kruchym.

[Zwrotka 2]
Ile lat można grać niezniszczalnego?
Ile łez schować pod słowem „jest okej”?
Nikt nie widzi ciężaru codziennego,
Gdy walczysz o oddech w zwyczajny dzień.

Telefon milczy, serce coraz ciszej,
Znów słyszę głosy: „Weź się w garść”.
Lecz nie wiedzą, jak trudno wrócić z miejsca,
Gdzie sam siebie przestajesz znać.

[Refren]
Bo męska depresja nie krzyczy, nie woła,
Nie wali pięścią w zamknięte drzwi.
Siedzi po cichu przy pustym stole,
I mówi: „Nie warto już dalej iść”.

A ja chcę żyć, choć czasem nie mam siły,
Chcę zdjąć ten pancerz, co wrósł mi w skórę.
Jeśli męskość to prawda, nie maski i miny,
To dziś pozwalam sobie być kruchym.

[Bridge]
Nie jestem słaby, gdy proszę o pomoc,
Nie jestem gorszy, gdy przyznaję strach.
Największa odwaga przychodzi nocą,
Gdy mówisz: „Ratuj mnie” zamiast „Dam radę sam”.

[Ostatni refren]
Bo męska depresja ma tysiące twarzy,
Ukrytych za śmiechem i słowem „w porządku”.
A każdy, kto walczy, zasługuje marzyć,
Że znajdzie światło pośród tego mroku.

I chcę żyć, nawet kiedy boli bardzo,
Chcę wierzyć, że wrócę do siebie znów.
Bo prawdziwa siła nie rodzi się z gardy,
Lecz z odwagi, by mówić o bólu.