Untitled

Verse 1
ในปราสาทที่คนไม่กล้าเหยียบย่าง
มีอสูรยืนเคียงข้างเจ้าหญิงทุกวัน
เสียงหัวเราะที่เคยดังก้องกลางคืนยาว
กลายเป็นเพียงความทรงจำที่ฉันกอดมันไว้

ฉันเห็นน้ำตาเธอไหลเงียบ ๆ
ทั้งที่พยายามยิ้มให้ฉันเข้าใจ
อยู่ด้วยกันมานานจนลืมไป
ว่าฉันไม่ใช่คนในนิทานของเธอ

Pre-Chorus
ฉันเป็นแค่เงาในมุมมืด
เป็นที่พักใจ ไม่ใช่ปลายทาง
รู้ดีตั้งแต่วันแรก
ว่าวันหนึ่งเธอต้องเดินจากไป

Chorus
เมื่อเจ้าหญิงหนีไปอยู่กับเจ้าชาย
ฉันก็เหลือแค่ปราสาทที่ว่างเปล่า
อสูรอย่างฉันไม่เคยร้องขออะไร
นอกจากเห็นเธอไม่ต้องร้องไห้

ถ้าโลกนี้ให้เธอเลือกใหม่
ฉันก็ยังยอมแพ้เหมือนเดิม
แค่ได้อยู่ข้าง ๆ ในวันที่เธอเจ็บ
ก็เกินพอแล้วสำหรับอสูรอย่างฉัน

Verse 2
เจ้าชายมาพร้อมแสงสว่าง
กับคำสัญญาที่ฉันให้ไม่ได้
เธอมองเขาด้วยแววตาแบบนั้น
แววตาที่ฉันไม่เคยได้ครอบครอง

ฉันยืนมองจากไกล ๆ
ไม่กล้าห้าม ไม่กล้าพูดอะไร
เพราะรักของฉันมันรู้ตัวดี
ว่าเกิดมาเพื่อแพ้ตั้งแต่ต้น

Chorus
เมื่อเจ้าหญิงหนีไปอยู่กับเจ้าชาย
น้ำตาครั้งสุดท้ายก็ไหลในใจฉัน
อสูรอย่างฉันไม่โกรธสักนิด
มีแต่ยินดี แม้ใจจะพัง

ถ้าเขาทำให้เธอยิ้มได้จริง
ก็ถือว่าฉันชนะในทางหนึ่ง
เพราะทั้งหมดที่ฉันเคยทำ
ก็แค่หวังให้เธอมีความสุข

Bridge
ถ้าวันไหนโลกใจร้ายกับเธออีก
อย่าลืมว่าครั้งหนึ่ง
เคยมีอสูรตนหนึ่ง
รักเธอโดยไม่หวังอะไรเลย

Outro
ปราสาทยังอยู่ อสูรยังอยู่
แต่เจ้าหญิงไม่กลับมาเหมือนเดิม
นิทานบทนี้ไม่มีตอนจบสวยงาม
มีแค่หัวใจที่ยอมแพ้อย่างเต็มใจ