Vicdan mı Para mı

Vicdan mı Para mı?
(Uzun, sert ve anlamlı rap/şiir metni)
Bir zamanlar insanın sözü senet sayılırdı, Şimdi imzalar var ama güven bulunmuyor. Kalabalıklar büyüdü, şehirler yükseldi, Ama insanların kalbi küçüldü, bunu kimse konuşmuyor.
Sokaklarda geziyorum, yüzlerce yüz görüyorum, Herkes bir yerlere koşuyor ama nereye bilmiyorum. Kimisi para peşinde, kimisi makam peşinde, Kimisi de kendi ruhunu kaybetmiş farkında değil bile.
Eskiden bir dostun omzu yeterdi yük taşımaya, Şimdi herkes hesap yapıyor yaklaşmadan yanına. Bir selamın bile değeri çıkarla ölçülüyor, Menfaat bitince dostluklar da sessizce ölüyor.
Para dedikleri şey sadece bir araçtı aslında, Ama insanlar onu put yaptı kendi dünyasında. Vicdanın önüne geçti, adaletin önüne geçti, İnsanlık her geçen gün biraz daha geriye geçti.
Fakir bir çocuk görüyorum kaldırım kenarında, Gözlerinde umut değil, yorgunluk var aslında. Hayaller kurması gereken yaşlarda, Hayatın yükünü taşıyor küçücük omuzlarında.
Bir tarafta sofralar dolup taşıyor, Bir tarafta insanlar ekmek hesabı yapıyor. Bir tarafta çöpe giden nimetler var, Bir tarafta açlıktan uyuyamayan insanlar.
Bu nasıl düzen diye soruyorum bazen, Cevap veren olmuyor kalabalıklar içinde. Çünkü herkes kendi çıkarının peşinde, Kimsenin vakti yok başkasının derdiyle ilgilenmeye.
Yüzüme gülüp arkamdan konuşanları gördüm, Dost görünüp fırsat kollayanları gördüm. Kardeşlik sözleri söyleyip ilk rüzgârda dönenleri, Menfaat uğruna geçmişini silenleri gördüm.
Bazıları para için karakter değiştiriyor, Bazıları üç kuruş için dostunu satıyor. Bazıları makam uğruna eğiliyor her yere, Sonra da kendine saygı duyduğunu sanıyor.
Oysa insan dediğin dik durmalı, Fırtına çıksa bile yolundan sapmamalı. Cebinde para olmayabilir, Ama vicdanı varsa hâlâ zengindir aslında.
Bu sokaklar çok hikâye anlattı bana, Sessiz duvarlar çok sır sakladı yıllarca. Gece lambalarının altında büyüyen çocuklar gördüm, Hayata erken yenilen gençler gördüm.
Kimi borç altında ezildi, Kimi umutsuzluk içinde kayboldu. Kimi yanlış yollar seçti çaresizlikten, Kimi de sessizce mücadele etti düşmeden.
Hayat herkese aynı kartları dağıtmıyor, Bazıları doğarken önde başlıyor. Bazıları ise daha ilk adımda düşüyor, Ama yine de ayağa kalkıp yürümeye çalışıyor.
İşte gerçek güç budur bence, Yıkıldıktan sonra yeniden kalkabilmek. Herkes gülerken gülmek kolaydır, Önemli olan ağlarken umut edebilmek.
Zaman değişiyor diyorlar bana, Ama değişen sadece takvim yaprakları değil. İnsanların değerleri de değişiyor, Dün yanlış dediğine bugün doğru diyebiliyor.
Paranın sesi vicdanın sesini bastırıyor, Gerçekler süslü yalanların altında kalıyor. İnsanlar alkış için yaşıyor bazen, Kendi ruhunu dinlemeyi unutuyor.
Bir gün herkes aynaya yalnız bakacak, Ne alkış kalacak ne de sahte dostlar. Ne makam kalacak ne de gösterişli hayatlar, Geriye sadece yaptıkları kalacak.
İşte o gün kimse servetini anlatamayacak, Kaç arabası olduğunu söyleyemeyecek. Ama vicdanıyla yüzleşmek zorunda kalacak, Kendinden kaçamayacak.
Çünkü insan en çok kendine hesap verir, Gece sessizleştiğinde gerçekler ortaya çıkar. Kalabalıklar dağılır, maskeler düşer, Ve insan kendi sesiyle baş başa kalır.
Ben gördüm karanlığı, Hem de en derin hâliyle. Umudun tükendiği anları gördüm, İhanetin en ağır şeklini gördüm.
Ama yine de vazgeçmedim, Çünkü vazgeçmek yenilmek demekti. Yol uzun olsa da yürümek gerekiyordu, Düşe kalka da olsa ilerlemek gerekiyordu.
Bazıları gücünü paradan alır, Bazıları makamdan. Ben gücümü inançtan aldım, Doğru bildiğim yoldan aldım.
Çünkü para bugün vardır yarın yoktur, Şöhret bugün vardır yarın unutulur. Makam bugün senindir yarın başkasının olur, Ama karakter insanla mezara kadar gider.
Bu yüzden kim olduğuna dikkat et, Ne kadar kazandığından önce. İnsanlığını kaybedersen, Kazandığın her şey aslında kayıptır.
Sokakların dili serttir, Çünkü hayat yumuşak davranmaz. Bazı dersleri kitaplar vermez, Yaralar öğretir insana.
Her yara bir hikâye taşır, Her iz bir mücadele anlatır. Bazıları o izlerden utanır, Bazıları ise onlarla gurur duyar.
Ben mücadeleden utanmam, Çünkü beni ben yapan şey odur. Düştüğüm yerler değil, Kalktığım yerler anlatır kim olduğumu.
Bugün belki dünya değişmedi, Belki adalet hâlâ eksik, Belki yoksulluk hâlâ büyüyor, Belki insanlar hâlâ birbirini kırıyor.
Ama yine de umut etmek gerekiyor, Çünkü umutsuzluk karanlığın ekmeğidir. Ve karanlık ancak ışıkla yenilir, Işık da insanın içinde başlar.
Bir gün para da susacak, Makam da susacak, Sahte dostluklar da bitecek, Yalanlar da yok olacak.
Geriye sadece gerçek kalacak.
O gün insanlar anlayacak; Asıl zenginliğin banka hesaplarında değil, Temiz bir vicdanda olduğunu...
Asıl gücün başkalarını ezmekte değil, Doğru kalabilmekte olduğunu...
Ve asıl zaferin, Dünyayı kazanmak değil, Kendini kaybetmeden yaşayabilmek olduğunu.